ขณะที่เครื่องบิน ค่อย ๆ ยกตัวจากพื้นเกาะญี่ปุ่น
น้ำตาฉัน ก็หยดร่วง รู้สึกเหมือนเห็นหัวใจตัวเองกองอยู่บนตัก
หัวใจที่มีความรัก รักที่ใครบางคน ไม่รับอีกต่อไป

เป็นปีใหม่แรก ที่ฉันเลือกเดินทางจากดินแดนแห่งนั้น
ขอบินกลับมาหา อากาศอุ่น ๆ
ไม่เชิงกลับบ้าน แต่เป็นทางผ่าน ก่อนไปอีกดินแดน

วันนี้ของปีที่แล้ว ฉันบินแบบปีกหัก ไปเมืองหลวงพระบาง
................................
เป็นการเดินทาง ที่คล้าย ๆ ความฝัน
ฉันยังจำได้ว่า ขากลับเหมือนเดินลอย ๆ กลับมา

แล้ววันนี้ โลกมันเหมือนหมุนกลับ ฉันกำลังจะเดินทางกลับไปที่เดิม
แม้รู้ว่า เวลาได้ผ่านไป ผู้คนได้ผ่านไป
เช่นสายน้ำ ที่ไม่ย้อนหลัง

แต่ฉันก็ยังจะไป
เผื่อบางที อาจได้พบกับส่วนที่หายไป
ที่อีกฝั่งของสายน้ำ

 

 

edit @ 29 Mar 2008 00:25:14 by lunar-see